Burçların Tılsımı

Eser Künyesi

Sanatçı: Kübra Ünsaç
Eser Adı: Burçların Tılsımı
Yıl: 2021
Teknik: Lacivert Tonlu El Yapımı Murakka Kâğıt, 18-22-24 Ayar Altın Karışımı Özel Renkler, Schmincke Mürekkebi, Yüzde Otuzluk Oran Farklılıklarıyla Oluşturulmuş Matematiksel Düzen
Ölçüler: 70 x 100 cm

Eser Detayları

Bu eser, astrolojik sembolizm ile metafizik düşünceyi minyatür sanatının görsel dili aracılığıyla bir araya getiren çok katmanlı bir kompozisyon sunar. Lacivert zemin, görünmeyen âlemi ve kozmik bilinç düzlemini temsil ederken, yüzeyde kullanılan altınların uygulamaları maddi ışığın ötesinde manevi bir anlam alanı yaratır. Sanatçı, altının farklı tonlarını katmanlayarak oluşturduğu ışık–gölge etkisiyle klasik tezhip geleneğini çağdaş bir yorumla yeniden ele alır.

Kompozisyonun merkezinde yer alan göz motifi, Satürn gezegeniyle ilişkilendirilerek kader, zaman ve ilahi gözetim kavramlarına gönderme yapar. Bu göz, yalnızca bir bakışın temsili değil; aynı zamanda bireyin, görünmeyen bir düzen ve ilahi nazar altında var olduğu düşüncesinin simgesidir. Çevresinde konumlanan burç figürleri, tezhip, rokoko ve barok üsluptaki bezemelerle Doğu–Batı estetik anlayışını buluştururken, dış halkada yer alan Selçuklu geometrik düzenlemeleri ilahi nizam ve matematiksel süreklilik fikrini güçlendirir.

Burçların çember içerisindeki yerleşimleri, bilinçli oran farklılıklarıyla düzenlenmiştir. Bu farklılıklar, aynı zaman ve koşullarda doğan bireylerin dahi ruhsal ve karakteristik olarak birbirinden ayrıldığını vurgulayan sembolik bir anlatı sunar. Burç figürleri kadın imgesi üzerinden temsil edilerek sezgi, bilgelik ve yaratıcı gücün ön plana çıkarılması amaçlanmıştır.

Kompozisyonu çevreleyen yıldız motifleri, beyaz ve sarı altınla işlenmiş olup iyi ve kötü huylar arasındaki dengeye, aynı zamanda ölüm ve ruhun sürekliliğine işaret eder. Bu bağlamda yıldız hem etik hem de ontolojik bir simge olarak eserin anlam katmanlarını derinleştirir.

Minyatür sanatı, bu çalışmada yalnızca betimleyici bir araç değil, görsel bir şifre dili olarak kullanılmıştır. Figürlerin oranları, jestleri ve yerleşimleri doğrudan anlatım yerine simgesel bir okumayı mümkün kılar. Böylece eser, bireysel farklılıkların içinde saklı olan ilahi birlik fikrini, kozmik bir düzen anlayışıyla izleyiciye sunar.